Jest dla niej bardzo dobry
W pociągu pełnym ludzi zawsze znajdzie dla niej miejsce przy oknie
Sam stoi w korytarzu, kołysze się
Kiedy pada deszcz oddaje jej swój płaszcz
Mówi : nic mi nie będzie
Oddałby jej swój sen, swoje oczy
Jest dla niej bardzo dobry
Mówią: czego ona jeszcze chce
A ona nic nie chce
Uśmiecha się do niego
i płacze
Wieczór nadchodził powoli, jakby nie był pewien, czy ma prawo zakłócić doskonałość tego popołudnia. Na jednej z karaibskich plaż, gdzie ląd zdawał się być jedynie chwilowym kaprysem oceanu, palmy pochylały się ku wodzie, prowadząc z wiatrem jakąś odwieczną rozmowę, której człowiek nigdy nie nauczył się rozumieć. Ich ciemne korony miotały
Coś srebrnego dzieje się w chmur dali. Wicher do drzwi puka, jakby przyniósł list. Myśmy długo na siebie czekali. Jaki ruch w niebiosach! Słyszysz burzy świst? Ty masz duszę gwiezdną i rozrzutną. Czy pamietasz pośpiech pomieszanych tchnień? Szczęście przyszło. Czemuż nam tak smutno, Że przed jego blaskiem uchodzimy w cień?
kiedy łysieją ranne godziny obracam sie a w moim śnie czerwone słońce pływa na wodzie bliziutko malutkie jak piłka...
People don't want truth. They want comfort dressed as truth. Reality is too heavy for most people to carry so they borrow illusions, soft dreams, sweet lies and call it happiness.
